Jan Tadeusz Czech
Biografia
Jan Tadeusz Czech urodził się 20 stycznia 1950 roku w Starym Sączu, w rodzinie zasłużonej dla tego miasta. Jego matczyna linia obejmuje także postaci znanej światowej sławie - jego babcia, Ada Sari, była światowej sławy śpiewaczką operową, a dziadek Jan Joachim Czech był pedagogiem, literatem i kompozytorem piewcem Sądecczyzny.
Szkolny start miał miejsce w Starym Sączu, gdzie ukończył szkołę podstawową w 1963 roku. Następnie uczył się na Politechnice Wodno-Melioracyjnej w Puławach, gdzie zdobył dyplom inżyniera melioracji wodnych. Pracował przy regulacji potoków górskich, a także uprawiał aktywnie turystykę, narciarstwo czy żeglarstwo - życiem pełnił się ruch i pasja do natury.
W 1975 roku nadeszła tragiczna zmiana losu - poważny wypadek, który spowodował długotrwałą kontuzację i skutkował upadkiem na wózek inwalidzki. To nie tylko fizyczna bariera, ale i duchowe ordeal, przez które musiał przetrzeć się sam. Jego żona Jolanta była jego filarami, a szukanie nowego sensu życia doprowadziło go do twórczości artystycznej.
Od 1977 roku rzeźbił w drewnie, lecz z czasem odkrył linoryt - technikę, w której znajdował swój główny głos artystyczny. Prace zaczęły przyjmująć różnorodne tematy: od architektury Starego Sącza i innych zabytków, przez motywy przyrodnicze, rośliny, faunę, po elementy numizmatyczne czy heraldyczne. Jego największą inspiracją były drobne, miniaturowe formy graficzne - wekslibrisy - które stały się jego specjalnością.
Pierwszą osobistą wystawę miał w 1982 roku w Starym Sączu, gdzie pokazał linoryty, rzeźby i haft. Kolejno występował na licznych późniejszych przedsięwzięciach, zdobywując liczne nagrody m.in. w Bielsku-Białej, Turku, Żarach czy Skawinie. Był jednym z pierwszych, którzy wykorzystali komputer w tworzeniu ekslibrisów już w 1989 roku.
Jego twórczość zawiera ponad 480 linorytów, w tym 262 ekslibrisy. Prace prezentował na licznych wystawach zarówno w Polsce, jak i za granicą - m.in. w Belgii, Kanadzie, Rosji czy w ramach wystaw zbiorowych na BWA w Katowicach czy Bibliotece Narodowej w Warszawie. Nazywany kiedyś „starosądeckim czarodiejnikiem piękna”, Jan Tadeusz Czech pokazał, że nawet życie z trudnościami może prowadzić do wspaniałej twórczości.