Henryk Michał Barycz
Biografia
Henryk Michał Barycz, urodzony 26 czerwca 1901 roku w Starym Sączu, był jedną z najważniejszych postaci polskiej humanistyki XX wieku. Syn Michała i Walerii z domu Korona, od 1920 roku studiował historię na Uniwersytecie Jagiellońskim, gdzego doktorat obronił w 1926 roku na podstawie rozprawy „Trzy studia do historii kultury XVI wieku”. Wśród jego wykładowców byli m.in. Stanisław Kot i Wacław Sobieski.
W 1935 roku uzyskał habilitację, a w 1946 został profesorem nadzwyczajnym Uniwersytetu Jagiellońskiego, a od 1957 roku profesorem zwyczajnym. Przez ponad trzy dekady, w latach 1933-1963, pracował w Archiwum UJ, kierując tą instytucją w latach 1934-1950 i ponownie 1955-1963.
Barycz był członkiem Polskiej Akademii Umiejętności (od 1951) oraz Polskiej Akademii Nauk (od 1973). W strukturze PAU pełnił funkcje sekretarza Komisji Historii Medycyny i Nauk Przyrodniczych oraz Komisji dla Dziejów Oświaty i Szkolnictwa w Polsce.
Jego specjalizacją były dzieje kultury, nauki i oświaty. Autor licznych publikacji, m.in. „Szkiców z dziejów Uniwersytetu Jagiellońskiego”, „Dziejów nauki polskiej w epoce Odrodzenia” czy „W blaskach epoki Odrodzenia”. W 1984 r. otrzymał tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu Wrocławskiego.
Barycz był także aktywnym członkiem społeczności naukowej i kulturalnej. W 1938 r. wystąpił jako członek komitetu Polskiego Bloku Katolickiego. Zasiadał w Komitetach Redakcyjnych „Polskiego Słownika Biograficznego”. Zmarł 9 marca 1994 roku w Krakowie, gdzie został pochowany na cmentarzu Rakowickim.
Ulica jego imienia istnieje od 2004 roku w Krakowie. Jego wnukiem jest architekt Rafał Barycz.